Categorieën
Tube

Made

Categorieën
Tube

Near light

Categorieën
Mening

Bij het vuilnis

En dan vind je jezelf ’s morgens terug samen met tientallen anderen voor de grote poort van de fabriek waar je de voorbije decennia onder door liep. Dagshift na nachtshift passeerde tussen dat prefab staal en felle TL lichten. Maar daar komt nu een einde aan. Je kreeg net via megafoon te horen dat je bedankt wordt voor bewezen diensten.

Rond je staan mannen, vrouwen, vaders, moeders, broers, zussen,… mensen die vol trots hun leven opbouwden rond het project van Ford in de schijnbare zekerheid dat ook de volgende generatie een plaats zou vinden aan of rond de band.  Het moet pijn doen dat een groep eerder anonieme toplui ergens in het buitenland op basis van harde cijfers, met een paar pennentrekken daar een einde aan maken.

Ook al heb je duizenden voorruiten geplaatst, deuren gemonteerd, motors geplaatst, carrosserieën geverfd, wat je gisteren deed, wordt vandaag niet langer als economisch relevant geacht. Mensen kopen immers geen auto’s meer. Of ze kiezen voor de goedkoopste. Hoe zou je zelf zijn. Heeft het dan nog zin om te zien hoe je werk op uitgestrekte parkings in weer en wind staat te wachten op een koper? Veel boodschap heb je daar niet aan als je straks thuis zit en niet meteen weet hoe het verder moet. Auto’s maken, dat is een stuk van jezelf, dat is je leven. Een leven dat je deelde met collega’s, vrienden, familie.

Het is misschien zelfs niet de eerste keer dat je hier door moet. Dat je jezelf opnieuw moet uitvinden na een massaal sociaal en economisch bloedbad.  Misschien is dat het cynische, dat er geen lessen lijken te worden getrokken. Dat dit eigenlijk een kroniek van een aangekondigde dood was.

En misschien is het net nu dat de hoge heren en dames in Brussel eindelijk wakker te horen worden voor de harde realiteit van een bijzonder competitieve wereld waarin de dingen sneller dan ooit veranderen en we meer dan ooit verbonden zijn met elkaar.

Vanavond willen we op TV niet horen hoe erg ze het vinden “voor de mensen”. We willen geen verwijten, recuperatie,  “wat als…” of steekvlampolitiek zien. We willen geloven dat er een positief verhaal is voor de toekomst waar iedereen een plaats in heeft. Want 5.000 mensen die zomaar bij het vuilnis worden gezet, dat is een teken dat er iets heel erg fout zit.

Categorieën
Leven

Dispatches

Wat een week!

Dinsdag richting kinesist. Ondertussen vaste prik sinds begin september. Met de schouder gaat het ondertussen stukken beter. De man laat mezelf wonderen verrichten.

Woensdag gaf ik voor de laatste keer les in Antwerpen. De voorbije vijf weken mocht ik 4 keer Drupal training geven voor de Vlaamse Ingenieurskamer. Leuk, maar vermoeiend wegens bizarre lestijden.

Donderdag had ik een complete off day na een eerste slapeloze nacht vol muizenissen en te veel gepieker. Wat een eerder onverwacht berichtje teweeg kan brengen. Het superlief pikte mij ’s avonds op aan het station.

Vrijdag. Op het werk een presentatie met resultaten van een intern project geven. Spannend. Heel interessante materie om rond te werken. Het is niet echt een project waar je helemaal tot de eindmeet kan kijken. Je weet wel waar we naartoe moeten, maar om dat in een concrete, efficiënte planning te duikelen en rekening te houden met zoveel mogelijk onbekenden, dat is een uitdaging.

Vrijdagavond kookles. Ook dit jaar kook ik weer. Ik heb gekozen voor de module zuiders koken en gaat eens in de twee weken door dan elke week. Het lagere tempo geeft wat meer ademruimte. Ik kan daar wel van genieten om zo in goed gezelschap te koken en nieuwe dingen te leren.

Zaterdag: verjaardagsfeestje van de schoonzus van het lief.

Zondag doopfeest van mijn eerste petekind! Ik ben daar vaneigens ongelofelijk blij mee. Geweldig familiefeest bij P. & J. en een mooie doopceremonie. Heerlijke handgemaakte taart van P. en L. en koffie toe. ’s Avonds van Diest terug westwaarts.

Vandaag: ik hang in de touwen. De voorbije dagen was ik mijn stem al kwijt en sliep ik niet echt fantastisch. Na de uitputtingsslag van voorbije week heeft het virus dan toch een overwinning thuis gehaald. Vanmorgen suf, mottig, fluimend en krochtend opgestaan. Meteen op doktersbezoek geweest. Ik hoor een dag of drie platte rust houden en een batterij medicatie wacht mij op de keukentafel. Urgh.

Categorieën
Tube

Mission 26

Categorieën
Leven

Digitaal stemmen

Dus, we gingen onze burgerplicht vervullen. Zij in Oostkamp, ik in Brugge. Zij met potlood en papier, ik digitaal. Vanouds ben ik gewend om mijn stem in te kleuren, maar deze keer mocht ik voor het eerst virtueel de kandidaten die mijn voorkeur wegdroegen, aan te vinken.

Eerst ging het richting gemeentelijke sporthal in Oostkamp. Een man stond aan de ingang nog joviaal handjes te schudden, ik wilde hem ei zo na negeren maar bleek dat dat “not done” was aangezien het om de burgemeester ging. Terwijl zij in het rijtje aanschoof, nam ik plaats op één van de wachtstoelen in het midden van de zaal. Zo’n kiesverrichting is hét moment om mensjes te kijken. In het volgende kwartier zag ik van oud tot jong passeren en alles daar tussen. Heel wat mensen hadden zich voor de gelegenheid opgedoft. Zien en gezien worden. Heel wat jonge gezinnen waren met buggy en een roedel kinderen de hort op. Je zag er dreinerige scholiertjes die zoet werden gehouden met Angry Birds op de iPhone. Ook de oude dame in bontjas, vingers vol juwelen, waardig op haar wandelstok steunend, alsof ze uit een andere eeuw kwam gestapt, aanschuiven om haar stem uit te brengen.

Op dik vijftien minuutjes stonden we terug buiten. Toen moest ik nog stemmen in mijn eigen gemeente. De kiesbureau’s zijn ingericht in mijn oude school. Was ik niet bij haar gebleven, dan had ik aan 15 trampolines voldoende om het voetbalveld vanuit mijn slaapkamerraam over te steken tot aan het stemhokje.

Had ik verwacht om er even snel vanaf te zijn, dan viel dat toch wel tegen. Er waren computerproblemen in stembureau 45 dus dat gaf een lange wachtrij. Een dik half uur aanschuiven vooraleer ik het bureau binnen kon. Dan was er gedoe met de chipkaarten en de paspooorten en na nog 5 minuten plompt verloren naast de voorzitter te wachten kreeg ik een hokje toe gewezen. Blijkbaar hangt er boven elk hokje een alarm. Twee hokjes verder moet er iets fout zijn gegaan want onder een hels lawaai haastte één van de bijzitters zich om daar assistentie leveren. Bij mij verliep het allemaal vlotjes, maar het tactiele element van het bolletje kleuren dat was er niet bij. Op het kasticketje dat uit het toestel rolde, kon ik wel opmaken dat mijn stem geregistreerd was, maar helemaal overtuigen deed het toch niet. Bovendien was het de bijzitter die het biljet scande bij de urne. Het gaf anders wel een groter gevoel van controle om zo zelf je biljet in de bus te kunnen dumpen.

In ieder geval, we hebben gedaan wat we moesten doen. Nu is het terug aan de politici om er iets van te maken.