Categorieën
Mening

De Bakfiets Duster

Zingen in naam voor het klimaat brengt géén zoden aan de dijk!  Dat vertelt ons Gert Goeminne, doctor in de natuurkunde en verbonden aan het centrum voor Duurzame Ontwikkeling. Hij heeft ergens wel een punt. Het klinkt namelijk mooi: als we hard genoeg samen zingen in een park om onze zaak te bepleiten, dan kunnen we misschien weer wat meer mensen bewust maken om groener te leven.

Niet dat ik tegen bewustmaking ben. Laat staan tegen acties om de klimaatproblematiek in de verf te zetten. Maar er is nu eenmaal een punt waarop je iedereen die enigszins openstaat voor de groene gedachte bereikt hebt. En vanaf dan begin je voornamelijk voor eigen kerk te preken.

De Dacia Duster Vlaming van Gert Goeminne zou de schouders ophalen en eens binnensmonds vloeken wanneer hij in het verkeer naar zo’n massaal bijgewoonde zangstonde in de binnenstad vast staat. Als hij al zou weten waarom het zo vreselijk druk is op een zondagmidag.

Voor de Dacia Duster Vlaming is het klimaat dan ook ook geen echte prioriteit.

Je kan daar allerlei modellen voor bedenken. Waarom vind de ene het klimaat nu belangrijker dan de andere? Een psycholoog of een socioloog zou kijken naar allerlei factoren zoals mentaliteit, persoonlijkheid,… maar ook je plaats in de maatschappij zoals je beroep, je vrienden, je hobby’s,… Zelfs je opvoeding speelt een rol. Net zoals andere normen en waarden neem je ook een bepaalde houding aan tegenover milieu en ons ecosysteem.

Normen en waarden zijn geen individuele kwestie, maar worden ook deels bepaalt door de maatschappij. Je stemt je eigen gedrag nu eenmaal af op wat sociaal aanvaard is. En veel wordt dezer dagen mee bepaald door de massamedia. Het is een kunst om op de juiste knoppen te drukken om grote groepen consumenten een product te laten kopen. En die wordt bijzonder geraffineerd uitgeoefend door marketeers allerhande. Dat we niet altijd kiezen voor wat goed is voor ons, heeft veel te maken met onze driften en hoe die in het voordeel van het grote geld worden uitgebuit.

Neem nu Nutella. Wie kan er iets op tegen hebben om ’s morgens kinderen een boterham of twee met choco te geven als ontbijt? In combinatie met een glas melk? Gezond en al! Ik heb er mij alvast nooit vragen bij gesteld maar dat is toch wat de reclame ons verteld. Maar is dat ook wel zo? Blijkt dat dat nogal tegenslaat. In de VS heeft Ferrero zijn reclame moeten aanpassen én een stevige boete betalen omdat dat die al té misleidend was wat betreft de voedingswaarde.

Dezelfde vraag kan je stellen over de auto advertising in elk reclameblok op onze commerciële zenders. Ik kan geen cijfers geven, maar op een avond tijd krijg wel een stuk of wat filmpjes van Fiat, Open, Renault of BMW voor geschoteld met blinkende auto’s die in wijdse landschappen rijden. Of door de stad sjeezen met een coolheidsgehalte dat het niet schoon is. Je bent jong, rijk, vrij en het leven lacht je toe als je met model X of Y rijdt!

Veel heeft te maken met mentaliteit. Slechte gewoontes leer je nu eenmaal niet zomaar af. Snel even naar de bakker met de auto. We wonen liever in een rustige buurt om dan naar de binnenstad, amper 3 kilometer verder, te rijden met onze auto.

Terwijl de dagelijkse realiteit doffe file ellende op onze wegen is. Of weekendongevallen. Of zure lucht vol uitlaatgassen, fijne stofdeeltjes en allerlei ongezonde prut waarvoor in het buitenland letterlijk “schone lucht” kopen. Of onveilige, onaangepaste wegen waar koning auto het voorrecht heeft. Of ruimte dat moet wijken voor betonnen parkeerplaats. Of…

En dan vraag ik mij af: misschien moeten we die autoreclame op televisie aan banden te leggen. Of, beter nog, de alternatieven anders en beter promoten. En dan niet alleen op televisie, maar ook op school. Vroeg genoeg beginnen jongeren bewust te maken dat een auto ook een keerzijde heeft.  Het zijn ideeën die de autolobby absoluut niet graag zou willen horen. Hoe zou je zelf zijn.

Sinds Henry Ford ze betaalbaar heeft gemaakt, wil iedereen er eentje. Het is niet voor niets de Heilige Koe hier in het Westen.  Die zweer je niet zomaar af. Dat kost tijd. Veel tijd.

Tijd die er jammer genoeg niet echt meer is.

Categorieën
Tube

Tardigrades

En toen gooide de YouTube app op mijn iPad mij deze morgen dit filmpje voor de voeten. Bijzonder fascinerende beestjes, die tardigrades!

Categorieën
Leven

Waterlek

De laatste week was een rollercoaster. Tot er een oplossing werd gevonden moest ik de watertoevoer naar mijn appartement afsluiten. In de gang is er een kast met tellers en een paar grote draaiknoppen waarmee ik dat gemakkelijk kan controleren. En dus zat ik meteen ook zonder sanitair. Niet erg praktisch. En dus bracht ik het weekend bdoor bij mijn fantastisch lief, de rest van de werkweek bij mijn ouders.

Maandag betraden de loodgieter en de syndicus het strijdtoneel om allerlei vaststellingen te doen en papieren te regelen. Bleek dus dat er weinig kon gedaan worden verzekeringgewijs. Iets met de blokpolis en potentiële schade aan stukken die al dan niet privatief zijn. Enfin, genoeg stof om hoe dan ook nog eens met de bank te praten. De loodgieter was dan weer slechts 80% zeker dat het aan een verwarmingspijp onder het bad lag. Om het zekere voor het onzekere te nemen besloot hij zo snel mogelijk actie te ondernemen en een offerte voor een volledig nieuwe verwarmingsinstallatie in opbouw.

Woensdag was er dan een nieuwe werkmens van dezelfde loodgietersfirma. Om zeker te zijn dat het wel degelijk lekt waar we denken dat het lekt werd de warm- en koudwatertoevoer doorgesneden en van gevoelige drukmeters voorzien. En meteen bleek dat het probleem zich niet bij de verwarming stelde zoals eerst gedacht… maar bij het koud water!

Hallelujah!

De werkmens heeft dan, met behulp van mijn vader, via een gemeenschappelijke muur met het toilet waar het bad langs de andere kant tegen steunt, met wat wrikken en vechten de oude koperen buis vervangen door een duurzaam, kunstoffen exemplaar. Bij nadere inspectie zat er een duidelijk gat in een de al even duidelijk gecorrodeerde koperen buis.

Na de vervanging leek het euvel verholpen te zijn.

Zonder dat er zich allerlei doemscenario’s voltrokken zoals boren, kappen, badkamers uitkloppen en wat nog.

Nog eens hallelujah!

Ik mag dus mijn pollekens kussen dat ik er vanaf ga komen met een dure loodgietersfactuur die slechts met witte peper zal bestrooid zijn in plaats van met een aftreksel van de Naga Bhut Jolokia.

Categorieën
Leven

Waterlek

De vakantie is achter de rug. En in augustus passeerde de elektricien om de vereiste aanpassingen aan de elktriciteit in ze crib uit te voeren. Denk nieuwe zekeringkast, stopcontacten, aardingen,… Er werd een mighty fine job uitgevoerd! En na het betalen van de factuur dacht ik: eindelijk rust. De grootste ellende is achter de rug.

Niet dus.

Woensdagavond werd er aangebeld door de onderbuur. Bleek er water uit hun plafond te gieten. Neen, geen gezellige drup, een stroompje met een gezellige plas onder. In de garage en de bergplaats hieronder bladerde de verf af en stond alles vochtig.

Help!

Direct heb ik de hoofdkraan van mijn appartement afgesloten en de volgende dag de syndicus op de hoogte gebracht en een loodgieter gesommeerd zo snel mogelijk te komen.

De plaats des onheils is namelijk mijn badkamer. En na vakkundig loodgietersonderzoek blijkt het probleem een lekke verwarmingsleiding die onder mijn bad loopt, te zijn. Het bad in kwestie is zo’n kuip die ingemetst zit met zo’n afneembaar luik zodat je eventueel nog de afvoer kunt herstellen. Om dus het acute probleem te verhelpen, moet het bad er dus volledig uit geklopt worden.  Een nieuwe badkamer dus.

Was het dat maar.

Blijkt dat in de jaren ’70 in veel appartementsblokken water- en andere leidingen in de betonplaten werden gegoten. De cement heeft 40 jaar de tijd gehad om de buizen aan te vreten. Na al die tijd is de koper volledig gecorrodeerd waardoor het water in het beton sijpelt. Nu zijn er, voor zover ik kan zeggen, drie opties die mij boven het hoofd hangen:

Optie één bestaat er in om enkel de badkamer en het lek aan te pakken. Gezien de situatie moet dat sowieso gebeuren. Maar gezien dat slechts symptomatisch behandelen is, kan het goed zijn dat volgend jaar er in de keuken of elders iets begeeft. Als je aan dergelijke werken begint, ben je veel beter af om het goed te doen en het volledige sanitair te vernieuwen. Dat brengt me dus bij:

Optie twee ofte het volledig uitkappen van alle leidingen in de vloeren en er nieuwe in de plaats leggen. Dat betekent dus niet alleen een nieuwe badkamer, maar ook nieuwe vloeren. In de keuken en de gang gaat het om tegels. In de slaapkamer om, gelukkig, een oude, goedkope vinyl. Maar de living, tjah, daar heb ik in het voorjaar nog een pak geld geïnvesteerd in een nieuwe kurken vloer. Gelukkig is het klikkurk, maar de uurkost van werkmensen om de vloer te verwijderen en terug te plaatsen is navenant. Als ik zou laten kappen in het beton komen er ook architecten en de hele reutemeteut bij kijken. Kortom: het einde zou zoek zijn. Daarom is er dus:

Optie drie ofte het plaatsen van leidingen in opbouw. Ik laat de oude buizen gewoon zitten waar ze zitten maar via de plinten lopen er nieuwe verwarmingsleidingen. De waterleidingen lopen al in opbouw over het plafond, dus daar is er geen probleem. Er zal nog altijd geboord en geklopt moeten worden. Maar de kosten liggen veel lager. De grote vraag is de loodgieter/aannemer dat wel als een haalbare oplossing zal zien zitten. En de grote vraag blijft of de badkamer er uit moet of niet.

Keuzes dus. Maandag komen de syndicus en de loodgieter om de zaak te bespreken. Dan weet ik meer. En dan is het ook nog een kwestie van waar de verzekering in tussen komt en waar niet. Er moet immers ook een expert langs komen om de zaak te evalueren.

In de tussentijd zit ik hier zonder stromend water. Geen toilet, geen bad, geen afwas, niet koken. Bovendien kan ik de hoofdkraan niet zomaar terug aan zetten. Zelfs niet voor een kattewasje. Tijdens het testen is er water in de elektriciteitsdraden van de onderburen gekomen met een kortsluiting tot gevolg.

Voorlopig wordt het dus deeltijds kamperen bij mijn ouders die hier op vijf minuutjes per fiets wonen. Gelukkig. En er zijn ook veel lieve vrienden die mij een hart onder de riem steken. Waar ik heel dankbaar voor ben.

De komende weken waren al hectisch, maar dat verschuift dus allemaal even naar de achtergrond tot dit opgelost is…

Zucht. Diepe, diepe zucht.