Categorieën
Leven

Kerstlichtjens

Oh kijkt! ’t Zijn lichtjens! En gekleurde ballekens! Weliswaar een zeer bescheiden begin, maar toch: ze zijn er! Ik heb mij laten overhalen om toch *iets* kersterigs te doen. Ik ben vanavond thuis gearriveerd van ’t weekend. Meteen ging het in zeven haasten richting Meir want alles sluit op om 18u. Ik ben er op de valreep in geslaagd om de balletjes en de lichtjes te scoren.

En toen kwam ik thuis en ontdekte ik dat die lichtjes op batterijen werken. Even vloeken was dat. Dan nog even op en af naar den Delheis om een pakje Duracell’s te kopen.

Ik heb dus mijn bureau versierd. De hoek waar die staat, is wat ver van de kachel en iets te dicht bij een raam. In deze tijd van het jaar is mijn keukentafel, waar het een stuk warmer is, mijn werkplaats. En dus mag mijn bureau dienst doen als stand-in-kerstboom.

Morgen eens kijken of ik wat groen op de kop kan tikken. Een kerststalletje zou de kers op de taart zijn natuurlijk.

Categorieën
Leven

Deegmasjien

G’dang! Ons moeder weet hoe ze mij jaloers kan krijgen. Niet dat ik momenteel zoveel heb aan een deegmasjien. Verre van zelfs. Maar zo’n donkerrood, glanzend stijlvol geval waar glad geklopt taart- en cakedeeg uitkomt: daar teken ik maar al te graag voor.

Categorieën
Tube

Pancakes are gangsta!

Laat niemand het tegendeel nog beweren. Hm. Ik krijg goesting in pannekoeken.

Categorieën
Leven

Kookles

Voor zover jullie je dat mochten afvragen: ja, ik ga nog steeds naar de kookles! Met veel plezier. Het mogen dan wel de absolute speciallekes zijn die we maken, ik heb er al veel opgestoken. En het is met een toffe bende dat we elke vrijdagavond achter de potten en de pannen staan.

Om u even jaloers te maken: dit was het menu van vanavond:

  • Escargots met aardappelchips vergezeld van marshmallows van soja met sashimi van zalm en “Mi Shima u Kan”
  • Schuimige soep van bospaddenstoelen met gerookte eendenborst en kervel
  • Gegrilde zalmmoot met aardappelpuree, katenspek en een coulis van basilicum
  • Crème brulée met compote van rode vruchten en Italiaanse merengue

’t Is dat wel met 13 zijn om dat allemaal klaargemaakt te krijgen. Vanavond deed ons team de soep. Een kleine kilo paddestoelen kuisen, dat geeft verdomd veel prutswerk, maar het was het meer dan waard! Volgende week doen we het hoofdgerecht voor het kerstdiner. En er werd al gepolst of we ons volgend semester opnieuw willen inschrijven.

Ik zie dat best wel zitten!

Categorieën
Leven

Districthuis

Uiteindelijk heeft het 1.5 uur geduurd vooraleer huisbaas J. en ik ons mochten aanbieden bij een loket in het Districtshuis om onze identiteitskaart te laten vernieuwen. En ook nu weer was de ervaring er één van georganiseerde chaos, lang wachten en zowat de ganse wereld in één wachtzaal(tje). Gedeelde smart en al. Maar… over drie weken liggen onze kaarten klaar. Ik help hopen dat we niet nog eens door alle hoepels mogen springen om onze handtekening te zetten en ze mee te krijgen.

Categorieën
Leven

Identiteitskaart

Vorige week viel er een kaartje in de bus. Het was een vriendelijke uitnodiging van De Overheid om mijn identiteitskaart te laten vernieuwen. Zo’n digitaal geval vind ik namelijk bijzonder praktisch. Je kan er immers meer mee doen dan alleen maar je belastingbrief invullen. Ik denk dan aan het digitaal aanschaffen van je NMBS ticket. Niks geen gedoe met een loket en een papier dat je kan kwijt geraken. Het staat mooi geregistreerd op je kaart. ’t Is een beetje jammer dat ze dan wel een aparte MoBiB kaart zullen invoeren in plaats van dat te koppelen aan je eID. Peter heeft daar onlangs nog een mooi boompje over opgezet.

Zoals dat gaat mocht ik meteen nog eens pasfoto’s laten maken. Ik ben gelijk naar de fotograaf geweest. Ze zijn er vriendelijk en lang moet je er niet wachten. Even de stoel op, in de lens kijken en ’t is zo gepiept. Het was wel even de vingers kruisen dat ik door het regenweer geen indruk zou nalaten als een natte, geslagen hond. ’t Viel allemaal nog wel mee. Ik zal met een gerust hart de komende jaren mijn pas mogen tonen zonder mij in allerlei bochten te moeten wringen. Dat was wel wat anders met mijn internationaal paspoort: die foto werd genomen de ochtend na mijn afscheidsfeestje bij een vorige werkgever. Ge kent dan: wallen onder de ogen, uitgebluste blik,… Hmgr!

Donderdagavond gaat het richting districtshuis. De laatste keer heb ik daar uren verloren om mij te domiciliëren. Je staat er in een ellenlange rij te wachten, het is er een drukte van jewelste en je hoort  en ziet er zo ongeveer alle mogelijke talen en culturen die je kan verwachten in een kleine wereldstad. Not my cup of tea. Naar het schijnt zou het sneller gaan als het is om een identiteitskaart te vernieuwen.

Categorieën
Techtalk

Een nieuwe slimme foon

Een dikke twee jaar oud is hij, mijn GSM. Ik denk niet dat ik ooit een beter toestel heb gehad. Mijn Hero is mijn eerste smartphone. Met Android op. Tegenwoordig Foursquare, Facebook en Twitter ik er mobiel duchtig op los

Zoals dat gaat, kreeg het toestel na een tijd geen updates meer wegens verouderd. Ik loop dus sinds een jaar met een gehackte telefoon rond om toch maar Android 2.3 te kunnen gebruiken. Maar slijtage hou je niet tegen, en sinds een maand of drie vertoont mijn telefoon echt kuren. Om te beginnen is hij niet zomaar traag, maar trrrraaaagggg. Als in: start een applicatie op en ga u een koffie schenken traag. Verder reageert het scherm steeds minder goed. Het toestel herstart soms spontaan. Een SMS sturen is een drama met een slecht reagerend toetsenbord en nieuwe berichtjes komen geluideloos toe ook al staat het volume op 10.

En dus moet ik met spijt in het hart toegeven: mijn Hero is industriële archeologie geworden en hoort uit zijn lijden te worden verlost.

Ik ga dus een nieuwe GSM moeten kopen. Niet dat ik nog eens ik-weet-niet-hoeveel-geld aan een slimme ‘foon wil geven. Twee jaar later ben ik nog altijd van mening dat een iPhone belachelijk veel geld kost. En de Samsung Galaxy Nexus, de rechtstreekse concurrent, kost eveneens waanzinnig veel. Maar een Android toestel wordt het sowieso. Ik denk prijsklasse 200 euro. De waarheid is immers dat een moderne smartphone goed twee jaar mee gaat. Het ding mag dan op zich al niet kapot gaan, je moet de software wel regelmatig een update geven. Het zijn ondertussen immers kleine computers. En die software, tjah, die durft na een tijdje wel erg veeleisend te worden. En dan moet je kiezen. Voor een bescheiden gadgetfreak wordt het dan wel lastig om compromissen te sluiten. Tenzij over de prijs.

Mogelijke deelnemers:

De San Fransisco ofte ZTE Blade die bij Mobistar als zoete broodjes over de toog gaan. Kameraad A. heeft er eentje sinds de zomer. Geweldig toestelletje, heel content van. Maar ondertussen schijnt er al weer een opvolger in aankomst te zijn.

Dan is er de Samsung Galaxy Gio. We kochten die vorige maand voor huisbaas J. zijn dertigste. Hij is er eveneens heel content mee. Een heel degelijk toestel voor een eerlijke prijs.

Maar mijn voorkeur gaat uit naar de Huawei IDEOS X5. Die is een stuk krachtiger dan de Gio. CoolBlue verkocht die tot vorige week. Maar toen ik hem vandaag wilde bestellen bleek hij “Niet meer leverbaar” te zijn. Bummer! Ik heb een vriendelijk mailtje gestuurd om te vragen of er nog toestelletjes binnen komen. Benieuwd wat het antwoord zal zijn.

Hm. Qua prijs/kwaliteit ligt het allemaal wel heel dicht bij elkaar. Als de X5 niet lange verkrijgbaar is, anders wordt het de Gio. Yep, nieuw speelgoed krijgen/kopen zo rond de feestdagen, da’s altijd leutig.

Categorieën
Tube

School portrait

Categorieën
Leven

Zijt ge al verhuisd?

Tegenwoordig is dat de eerste vraag die mensen mij toewerpen. Of ik al verhuisd ben. En jammer genoeg is het antwoord ‘neen’. De huurster wijkt maar niet. Ondertussen zijn we drie maanden verder en blijven er nog drie over. Haar zoektocht levert geen resultaat op. Of beter, het aanbod voldoet niet aan de verwachtingen. Om het zacht uit te drukken.

All quiet on the Western front, dus.

Ik hoop dat ze voor eind februari alsnog verhuisd geraakt. Maar met elke week die er verstrijkt, begint die hoop wat af te brokkelen. Wie al eens iets gehuurd heeft, weet dat er toch al eens wat tijd kan verstrijken tussen iets vinden en effectief verhuizen. Elke dag dunt het veld aan huurwoningen die in aanmerking kunnen komen verder uit.

Ondertussen voelt het wachten wat aan als limbo. Ik val zo ergens tussen in. Wetende dat er verandering op komst is, terwijl ik nog altijd met een stevig been in de laatste zeven jaren van constant onderweg zijn sta. Nu eens hier, dan weer daar. Harde keuzes maken en met mijn hoofd een paar keer tegen de muur lopen. Dat heeft me gebracht waar ik vandaag ben. Op heel wat vlakken heb ik er veel uit opgestoken, op andere heb ik het gevoel dat mijn leven nog volop in de startblokken staat. En ja, het is bijzonder frustrerend dat ik bepaalde hoofdstukken voorlopig nog niet kan afsluiten.

Mja, kijkt, ik ben een geduldige mens, ik. Moet ook wel zo onderhand.

(*Gni* De knoert van een DT fout in de titel is verholpen.)

Categorieën
Media

Small Belgium: Antwerp

Keihard gepikt van Lie. Want: Dit. Is. Zo. Wijs!

En het verhaal achter dit filmpje lees je hier. Yep, om zoiets te produceren moet je jezelf inderdaad wel wat kunnen organiseren en flink wat doorzettingsvermogen aan de dag leggen. Het resultaat mag er echt wel zijn.

Het concept is niet nieuw. Een ander geslaagd tilt shift filmpje dat bij mij hoog heeft gescoord is The Sandpit. Of een dag in het New Yorkse stadsleven maar dan in miniatuur.

Knap werk!