Categorieën
Leven

Stevig ontbijt

Bon. Ik heb er al vaak overgeschreven. Maar zoals dat gaat, zit ik ’s morgens al eens op de trein terwijl die door een slaperig Vlaanderen dendert. Dat was vanmorgen niet anders. Het was redelijk rustig. Wat dagjesmensen, de werkmens die iets later begon en een paar studenten. In Sint-Niklaas stapte er een joelend klasje kindjes op, maar niks dat niet met een iPod op te lossen valt.

Ik had mij in de rapte een ontbijt gekocht en dat op de zetel naast mij gelegd. Bij mijn boekentas. Met één hand probeerde ik de Metro open te houden terwijl ik in de andere een Cécemel had. Ik lette even niet. Er streek wat toch en er passeerde een schaduw langs mijn coupé. Het volgend moment bleek mijn ontbijt verdwenen. Foetsjie. Weg. Vanished in thin air.

Categorieën
Asides

Rocks on tour

Op de Groenplaats staan er dezer dagen een paar artificiële rotsblokken. Courtesy of Rocks on Tour. Je kan er dus boulderen. En dat heb ik gisteren met J. dan ook gedaan. Wreed plezant. En uitdagend. Het weer was er bij valavond naar (lekker warm) en passanten durfden al eens stoppen om onze capriolen gade te slaan. Normaal gezien hang ik er vanavond nog een keer.

Categorieën
Internet

Mondays

Mocht u nog last hebben van The Mondays, dan zal deze groep vriendelijke heren u daar wel helpen vanaf te geraken.

Overigens ben ik totaal pro dat stand up meetings op maandag mogen starten met zo’n Haka.

Categorieën
Asides

Pijpajuin

Vrijdagavond. Kookles. Vanmorgen opgestaan, mijn handen ruiken gelijk nog naar de pijpajuin wegens dat ik een bussel van heb versneden. Maar ’t was wel machtig lekker. H., A. en ik namen het voorgerecht voor onze rekening: maatje met granaatappelvinaigrette met een slaatje van aardappelen en boontjes begeleid door een toef tuinkers. En lekker dat dat was!

Categorieën
Leven

Haar

Zo. Ik ben geknipt en gekapt. Mijn haar, daar durf ik al eens lastig van worden.  Doorgaans draag ik mijn haar graag een ietsje langer, maar als het te lang wordt, dan valt er een bles voor mijn ogen en dreig ik af te stevenen op, wel, een soortement nektapijtje. Er is een sweet spot waar mijn haar niet te lang is, maar ook niet te kort.

Het is ’s morgens altijd het hartje bang vasthouden of ik geen bad hair day ga hebben. Ik heb dunne, bruine manen met eigen willetje. Die durven dan wel eens alle kanten uit staan. Of ze vallen gewoon compleet plat. Een coupe zonder veel volume geeft dat dan. Nu, ik zou daar gel en wax en dingen in kunnen doen. En dan met een haardroger allerlei truuken uithalen. Ik ken er die daar ’s een heel ochtendlijk ritueel van maken. Zelf ben ik nogal praktisch ingesteld: de tijd die ik in de badkamer spendeer, dat moet geen kleine eeuwigheid duren. En haarproducten, daar blijf ik liever van wegens hoe gezond kan dat ook maar zijn. In de ideale wereld: wassen, drogen en proper kammen. Meer moet dat niet zijn.

Nu, het valt allemaal eigenlijk best wel mee. De haarlijn is in de loop der jaren weliswaar onvermijdelijk wat geweken, maar niets om dramatisch over te doen.

Wat wel een moeilijkheid blijft is een goede kapper vinden. Sinds jaar en dag ging ik vroeger naar eentje in de gemeente. Hoewel de mens degelijk werk afleverde, was het resultaat veelal ouwbollig. Of gewoon kort. Zeg maar coupe jatte. Ik ben een paar maanden in hartje Brugge naar een, wat heet trendy en hip, salon geweest. Loungy muziek, Ché en Menzo achteloos op de kaptafels en dartele jonge knipdeernes die de scharen hanteerden. Het probleem is dat ik elke keer moest diets maken wat ik wilde terwijl de kapster van dienst niet altijd met veel vertrouwen aan de slag ging. Het salon dat ik vandaag bezocht werd uitgebaat door wat meer ervaren knipdames die gewoon de schaar en scheermes ter hand nemen en gewoon hun job doen zonder dat ik daarvoor meticuleuze aanwijzingen moest geven. Hey, ik kreeg zelfs een glaasje cava voor de Dag van de Klant! Volgende kreeg ga ik nog eens terug want zoals dat heet: je kunnen bevestigen met een evenwaardige prestatie.

Categorieën
Leven

Uniform beige

Reeds jaar en dag sjees ik door het land per trein. En een van de dingen die ik graag doe is mensjes observeren. Je ziet namelijk alles en iedereen op de trein. Studenten, ouders met bleirende kinderen, toeristen, voetbalsupporters,… en natuurlijk Senioren!

Het blijft soms een klasse appart. Ik herinner mij hoe kameraad TDW ze jaren geleden omschreef als de “Kamikazes van het Spoor”. Soms terecht, ik herinner me nog een voorval waar mij een wandelstok tussen de benen werd gestoken om te verhinderen dat ik eerst zou opstappen. Nu moet je weten dat de trein in kwestie in kopstation Antwerpen Centraal nog twintig minuten stil stond en dat ik en de dader in kwestie de enigen waren die wilden opstappen. Ik zweer het u, zo’n hardhouten geval, dat komt aan.

Afin, wat mij opvalt is dat senioren onderweg een soort uniforme dresscode hebben. De heren dragen een soortement vlak beige vest boven een lichtblauw of -roze hemd en een gelijk gekleurde broek met daaronder van die hagelwitte sportschoenen. De dames durven al eens manlief te kopiëren of dragen zo’n beige regenjas, met daaronder van die nylon kousen en zwarte, platte, orthopedische schoenen. Je zou haast denken dat het een bende is. Of een soortement sekte. Misschien hebben ze geheime rituelen of zo. Een geheime handdruk die enkel gekend is door vijfenzestigplussers.

Vanmorgen stapte er zo een groepje op. Een man of zes. Heel amusant om ze te zien twijfelen in welke richting de trein zou rijden (de andere richting dan waar ze vandaan kwam, duh!) en wie aan het raam zou zitten. Allen waren ze in het bleke beige gekleed. De treinrit ging de gemoedelijke discussie over onderwerpen zoals daar zijn: chronische slaapapneu, recente overlijdens, de kleinkinders,…

Ik moest een lach onderdrukken, het was zo keihard Man Bijt Hond.

Categorieën
Leven Tube

Iemand

Dat laatste half jaar. Dat is voorbij gevlogen.

Geef mij dan het hier, nu en straks. Want het toen, dat moet je toch ooit eens achter je laten.

Categorieën
Leven Media

Koud Spel

Oh Boy! Coldplay komt op 18 december naar ’t Sportpaleis. Ja, ik geef grif toe dat ik naast U2 ook fan ben van Coldplay. Om de één of andere duistere reden kan ik niet begrijpen waarom ze ooit tot de meest slaapverwekkende, ware het niet irritante, act ooit zijn bestempeld. Tjah.

Ik heb ze ondertussen wel, eum, een keer of 4 gezien. Of was het 5? Ik herinner mij nog het optreden te Werchter in 2002. Of was het 2001? Toen waren ze nog nobele onbekenden die ergens in de middag het podium beklommen. Er waren toen al de hits uit Parachutes. Maar ook de grapjurk Chris Martin die bij een voorbij drijvende, opgeblazen condoom de wei zo ver kreeg om één minuut stilte te houden voor “The guy who didn’t get lucky last night.”

Natuurlijk hebben ze ook wel hun downs gekend. Neem nu hun Christmas Lights. What. Were. They. Thinking? Serieus!

Aniehoe. Ik ben blij dat ze nog eens komen. Een heel mooie afsluiter van een persoonlijk nogal woelig jaar. Dat zeker!

Categorieën
Tube

Live the language

Live the language – Paris from EF Intl. Language Centers on Vimeo.

De filmpjes van EF waarin ze hun taalcursussen promoten zijn ronduit geniaal.

Categorieën
Leven

Dispatches

Let normal transmission resume!

Yup, ik heb een beetje express niet te hard geblogd afgelopen week. Tijdens het bouwen van het nieuwe laagje wilde ik het geknoei met de database tot een minimum beperken. En verder was het ook een vreselijk drukke week.

Dinsdagavond hebben J. en ik de lat een beetje hoger gelegd. We proberen nu routes van niveau 5C te klimmen. J. heeft er al eentje volledig geklommen, ik strandde net voor de finish. De dag erna voelde ik het in de spieren. Aangezien ik regelmatig in Gent toef voor de Job, denk ik erover om in het najaar toch eens in Bleau te gaan klimmen.

Donderdag was een helse dag. Eerst hartje Brussel. Met collega E. die zo moedig was om met de auto af te komen zakken. We hebben een half uur deel uitgemaakt van de opstopping in de tunnels onder Yser en Koekelberg. Eén keer, maar geen twee keer. Onbegrijpelijk dat men dat niet oplost. Zoveel tijd verloren, zoveel vervuiling van stationair draaiende automotoren. Vreselijk. ’s Avonds had ik bestuursvergadering van ons Jeugdhuis. Tot nu toe was ik gewoon bestuurslid, maar ik ga er in de nabije toekomst een actievere rol spelen.

Kookles op vrijdagavond. Eerst is er de stress om voor 19 uur vanuit Antwerpen in Brugge te geraken. Serieus, los lopende koeien op het spoor? Beste NMBS, dit is niet de Far West waar we een cattle catcher op onze locomotieven monteren. Aniehoe. De kookles was gelukkig ontspannen. Met H. en A. stonden we in voor het dessert: ijs op basis van mascarpone, begeleid door een handgemaakte tuille en afgewerkt met een streepje chocolade. Ik had nog nooit patisserie gemaakt, maar het werd een geweldige ervaring. Heerlijk!

Het weekend bestond uit werken aan de blog met op de achtergrond Buddha Bar, films kijken, luieren, stevig uitslapen en lezen.

Ik ben klaar voor een nieuwe werkweek. En u?