Categorieën
Tube

Empire state of Mind, Part II

Move over, Lady Gaga!

Beluister ook de extended version.

Categorieën
Leven

Lost iPod

Hmz. Minder goed nieuws. Ik ben mijn iPod Touch kwijt. Gisteren had ik afgesproken in Brugge en ergens onderweg is die uit mijn jaszak gegleden. Klassiek, want dat is eigenlijk waar je zo’n ding  bewaart: je jas- of broekzak. De plaats waar dingen meestal uit verdwijnen.

Afgezien van een redelijke voorraad muziek, staan er ook een paar apps op: Twitter, Facebook, Apple Store en GMail. Vaneigens heb ik meteen mijn paswoorden op die accounts veranderd. En mens neemt best zo zijn voorzorgen. Het doe je wel beseffen hoe kwetsbaar je on line/digitale identiteit wel niet is. Tegenwoordig zit de toegang tot je on line alter ego vervat in een stukje hardware dat je o zo makkelijk kan verliezen. Ik merkte mijn verlies pas vanmorgen op. In de afgelopen 16 uur had god-weet-wie dus daar misbruik van kunnen maken.

Gelukkig kan ik mij precies voor de geest halen wat ik allemaal heb gedaan en waar ik ben geweest tussen het moment dat ik het ding voor het laatst heb gebruikt en het moment dat ik opmerkte dat ik hem mistte . Ik weet zelfs waar ik hem met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid heb verloren.

Jammer dat de winkel in kwestie pas morgenochtend open en telefonisch bereikbaar is. Ondertussen kan ik alleen maar hopen dat een goed ziel het ding ter plaatse in verzekerde bewaring heeft afgegeven.

In het slechtste geval ga ik de aanschaf van een compacte fotokodak nog even moeten uitstellen. Want zonder muziek onderweg doorheen het Vlaamse land: dat verdraag ik eigenlijk helemaal niet.

Categorieën
Foto Leven

Fotokodak

Dear Lazyweb,

Binnen een paar weken trek ik de Grote Plas nog eens over. In San Fransisco gaat immers Drupalcon door. En als Drupalista trek ik daar dus heen. Op de terugweg maak ik een tussentijdse stop om New York te bezoeken.  Business en pleasure, quoi.

Natuurlijk wil ik graag een fotokodak meenemen om een aantal dingen op de gevoelige plaat vast te leggen. Ik zou mijn rugzak met D50 kunnen meenemen, maar naast mijn laptop wordt dat toch al wat veel om te dragen. Ik reis eigenlijk het liefste licht. Hoe minder ik mee moet sleuren, des te beter. Meer zelfs, als ik zo tegenwoordig even rond kijk, dan merk ik dat de meeste compactcameraatjes eigenlijk niet zo heel erg moeten onderdoen voor een reflextoestel.  Ok, er zijn andere beperkingen, maar daar kan ik best wel mee leven. Helaas, mijn eigen compactje heeft jaren geleden reeds de geest gegeven waardoor ik het nu compactloos moet doen.

En dus vraag ik mij zo af: wat is tegenwoordig zo’n beetje een goede koop? Lumix, Samsung, Canon, Nikon? Allemaal dingen ze naar de portemonnee van de consument!  De Samsung WB-500 zag ik wel zitten, maar die lijkt ook alweer fin de production te zitten.

Beginnen bij het begin dan maar. Welke functies zou ik graag in het ding verenigd zien? Foto’s maken (obviously) maar filmpjes zouden ook wel tof zijn. Filmpjes die ik bijvoorbeeld op Vimeo zou kunnen zetten. En moest het lukken dat het toestel foto’s in RAW formaat uitspuugt, dan ben ik al helemaal gelukkig.  Dat zijn zo’n beetje de voornaamste.

Iemand suggesties?

Dank u zeer!

Categorieën
Leven

Limburg

Dezer dagen troon ik vanuit verre Leuven regelmatig naar het nog verdere Hasselt om daar training te geven.  En Limburg, dat is voor iemand uit West-Vlaanderen hetzelfde als de achterkant van de maan: je weet dat het er is, maar zonder echte reden ga je toch niet snel even die kant heen. Of het moet zijn voor een weekendje uit of om verre nonkels en tantes te bezoeken.

Hoeft het dan te verbazen dat Limburg mij stevig wist te verrassen? Vooral dan als je met de trein de provincie binnenrijdt.

Neem nu Vlaanderen. Van Oostende tot Brussel en Antwerpen, zijn dat afgehekte velden en akkers, omzoomd met kreupelhout. Afgewisseld met bouwvallige koterijen, lelijke erven en schroothopen. Als je dan in Gent of Brussel aankomt, wordt je vooral geconfronteerd met de stedelijke koterij: schotelantennes, vieze vervallen panden, grafitti, slecht onderhouden daken en noem maar op. Tussendoor word je bij wijlen via het spoor ook nog eens getuige van het fileleed wanneer een snelweg wordt gekruist. Vlaanderen mag je gerust Grauw noemen. Met een kapitale G.

Maar Limburg?

Dat begint al zodra je Leuven buiten rijdt richting Tienen. Tot mijn grote verrassing mag ik vast stellen dat alle viezigheid plaats ruimt voor weidse, glooiende landschappen. Akkers en velden zo ver het oog kan zien. Af en toe zie je een proper onderhouden boerderij, kasseiwegels en zelfs een abdij met ranke torenspitsen. Het deprimerende grijs van het beton maakt plaats voor een pracht van een uitzicht. En met elke bocht krijg je weer een nieuwe visuele opkikker voorgeschoteld.

Wat. Een. Verademing.

Dezer dagen zit het licht dan ook nog eens helemaal goed zo vlak voor het vallen van de avond. Dan krijgt het landschap in het avondrood en de nevel helemaal iets sprookjesachtig. Stiekem hoop ik dan zelfs dat de trein op dat moment even vertraging krijgt zodat ik er extra van kan genieten.

Dat uurtje ’s morgens en ’s avonds op de trein richting Limburg, daar kijk ik dus graag naar uit. Wat jammer dus dat het morgen alweer de laatste dag is dat ik er les geef.  Je moet het ze nageven: de limburgers zijn verduiveld gelukkige mensen met zo’n mooie provincie!

Categorieën
Leven

This too shall pass

Ik mag mijn werkgever dankbaar zijn. Dezer dagen ben ik op roadshow om te lande Drupal training te geven bij bedrijven allerhande. Niets zo leuk als mensen nieuwe dingen aanleren. En natuurlijk steek ik er zelf ook nog wat van op ook. En dan zeggen dat ik eigenlijk nooit leraar heb willen worden. Afin, les geven aan een selecte groep geïnteresseerde developers is natuurlijk iets anders dan een schoolklas in het gareel houden.

Het mooie is dat ik door les te geven mijn handen vol heb om de laatste donkere dagen wat achter mij te laten. Dus dat scheelt ook wel. Het komt allemaal nog goed. Dank naturlijk aan allen voor de lieve woorden van de afgelopen dagen!

En nu laat ik u genieten van OK Go met This too shall pass.

Via stew.be