Categorieën
Internet Techtalk

iPad

Hm. Toen ik hoorde van Steve Jobs’ nieuwste ei schoten deze dingen door mijn hoofd:

  • Déjà vu
  • “He kijkt! Een dienblad voor mijn pintje!”
  • “He kijkt! Dat lijkt wel zon fancy touch ding uit Star Trek!”
  • Zou ik dit ooit willen hebben?
  • Waarom, waarom, o waarom zo’n ongeïnspireerde naam?

Neen, ik was er gisterenavond niet warm voor te krijgen. En nu nog altijd niet. Het is duidelijk een entertainmentgizmo. Je koopt het omdat je op de trein of op de bus op een degelijk scherm – ipv je iPod, PSP of smartphone – naar een film wil kijken. Je koopt het omdat je dit zou kunnen laten rondslingeren op de salontafel.  Je koopt dit omdat je een gadgetfreak bent.

Overigens trekt Jobs duidelijk de kaart van de eBooks. Hij heeft alvast geen kleine uitgevers bij zijn project kunnen betrekken. Content is immers king. Niemand zou zoiets kopen moesten er geen ebooks voor beschikbaar zijn. En dan zwijgen we nog over het ‘open’ ePub formaat. Lezen we trouwens op Wikipedia:

While not a criticism, per se, the EPUB specification does not delineate a particular DRM scheme. This could affect the level of support for various DRM systems on devices and the portability of purchased e-books. In addition, such DRM incompatibility may prove to segment the EPUB format along the lines of DRM systems, negating the advantages of a single standard format.

En vaneigens moet je je boeken kopen via iTunes en ongetwijfeld zul je die niet zomaar buiten het iTunes/iDink ecosysteem kunnen lezen.

Verder is er nog altijd geen support voor flash en doet het ding enkel maar van single tasking. Voor een iPod kan ik dat nog wel ergens begrijpen, voor een toestel zoals de iPad heb ik nogal moeilijk bij zo’n beperkingen. ’t Is duidelijk dat Jobs dit niet ziet als een tablet pc die je laptop zou kunnen vervangen. Upside is dan weer dat je er apps op kunt installeren van de app store en er zou WiFi en 3G op zitten. Het succes zit ‘em namelijk in het potentieel om killer apps te draaien op zo’n toestel.

Ik zie dit in Amerika wel zijn weg vinden in alle hippe coffee joints à la Starbucks. Yuppies die tussen een latte en en hun daily commute door vlug even op hun iPad de Daily Star binnen halen over het Starbucks netwerk terwijl ze staan te queuen om er daarna vlug hun mails op te lezen.  Een stuk handiger dan brielen op een iPod of knoeien om je MacBook open te klappen aan smal tafeltje.

Afin, het zal mij benieuwen of dit wel zal aanslaan hier bij ons.

Categorieën
Tube

Ricky Gervais takes his Emmy back

“I can do anything, this is live!”

Categorieën
Leven

Solden

Ah! De halfjaarlijkse koopjesgekte. Epische taferelen in winkelstraten waar vrouwen strijden om de laatste afgeprijsde niemendalletjes, blèrende kinderen in poussettes, mannen die het eerste weekend van het jaar liever met hun sloffen voor de TV doorbrachten, kuierende bejaarden, ma-tu-vu dametjes die in dure tea-rooms op ’t Zand nippen van hun thee terwijl ze de trage mensenstroom richting winkelstraten aanschouwen… Jaja, ’t zijn weer solden!

Vanmiddag werd ook ik geslachtofferd. Boekhoudwerk aan de kant: tijd om aandacht te geven aan allerlei vestimentaire prioriteiten! Ik ben een fashionfasho:  wie mij kent weet dat ik niet bepaald oog heb voor kledij. Het is doorheen de jaren wel gebeterd. Maar excessief shoppen blijft nog altijd een strijdpunt.

Onder zachte dwang werd ik met stapels kleren richting pashokjes geleid. Resistance is futile: het is beter om te ondergaan dan om je te verzetten en je ervan af te maken. In het slechtste geval bekoop je dat met een half jaar prullen dragen waarvan je je afvraagt wat je bezielt heeft om er je bankkaart voor boven te halen.

Twee trends laten zich dit jaar trouwens optekenen in het hemdendepartement: felle, dikke strepen die vloeken met de achtergrond en houthakersmotieven allerlei. Een visuele aanslag zeg ik u!

Het eindresultaat? 3 acceptabele hemden en een nieuwe jeansbroek. Een mooi begin van het nieuwe jaar! En een direct kick in the ‘nads van mijn spaarvarken.

Categorieën
Internet Media

Auvibel

Lees ik bij Litrik en Pietel dat er vanaf 1 februari de heffing op blanco DVD’s/CD’s wordt uigebreid naar alle digitale dragers. Dat wil zeggen: iPods, MP3 spelers, harde schijven, etc. Kortom: alle digitale dragers. Het gaat zelfs tot 9 euro per terabyte! Niet bepaald een heffing die de consument niet in zijn portefeuille zal voelen.

Is dat een slechte zaak?

Ik denk dat Larry Lessig, uitvinder van de Creative Commons, het heel erg goed verwoord in deze video:

https://www.ted.com/talks/lawrence_lessig_laws_that_choke_creativity

Oude business modellen werken niet in een nieuwe context waar het begrip ‘intellectueel eigendom’ botst met de realiteit dat drager en intellectueel goed niet meer één en dezelfde economisch exploiteerbare entiteit vormen. Als we iets van de noughties zullen onthouden, dan is het wel dat piraterij mainstream is geworden.

Wat is de rol van publieke overheden hier dan in? Recht heeft altijd al de neiging gehad om achter te lopen op reeële situaties. Het is de rol van de wetgever om in te spelen op die verandering en een eerlijke balans te vinden tussen rechten en plichten van alle betrokkenen.

In het geval van auteursrecht lukt dat blijkbaar niet. Meer zelfs, het opleggen van een a priori taks waar de consument geen enkele nieuwe rechten kan aan ontrekken – vrij kopiëren blijft nog altijd een misdrijf – trekt die balans juist verder scheef.

Volgens mij heeft de weg die Vincent Van Quickenborne – en de politieke reactie in brede zin – is ingeslagen vooral deze drie gevolgen:

  • Het opwerpen van extra drempels verhindert de introductie van nieuwe (mobiele) technologieën. Extra heffingen zijn absoluut geen economische stimulans. Het zet de consument aan om de knip op de geldbuidel te houden en een alternatief te zoeken. Stel dat men ook nog beslist om dezelfde heffing op internetverbindingen te halen, dan mag men er gerust van uitgaan dat België nog verder zal zakken in de lijst van landen met een hoge graad van aansluitingen.
  • Het averrechtste effect dat zo’n heffing kan/zal hebben leidt juist tot minder omzet. De inkomsten van de heffing zullen nooit het verlies kunnen dekken. Artiesten klagen terecht steen en been en dat heeft ook impact op de kwaliteit van hun werk. Wie wil nog professioneel veel tijd en moeite in origineel en vernieuwend werk steken als niemand erin wil/kan investeren? De drempel voor jong talent naar een professionele carrière wordt alleen maar groter en wat labels op de markt brengen zal juist meer van hetzelfde zijn.
  • De huidige regelgeving criminaliseert innovatie en creativiteit die in de wereld van de nieuwe media een vruchtbare voedingsbodem vinden. Ze bestendigt het gebruik van oude business modellen die helemaal niet passen in de nieuwe realiteit en ze verhindert de ontwikkeling van nieuwe exploitatiemogelijkheden van intellectueel goed. De kopieerheffing is in die zin een puur protectionistische maatregel. Een dergelijke heffing betekent het verhogen van de inzet in de wapenwedloop tussen piraten en overheid terwijl vooral de eerlijke consument daar de dupe van wordt.

Het is natuurlijk makkelijk om de huidige heffing af te schieten. Maar wat is dan wel de oplossing? Hoe kan je de belangen van mensen die intellectuele arbeid verrichten verenigen met de wensen van de consument?

Met een gratis alternatief, kan geen enkel goed bedacht business model concurreren. De stunt van Radiohead om downloaders van hun album ‘In Rainbows‘ zelf te laten bepalen wat ze willen betalen toont aan dat intellectueel goed sterk is gedevalueerd. In Zweden lijken repressievere wetten dan weer te werken. Door ISP’s te dwingen illegale activiteiten te rapporteren heeft de omzet van de legale verkoop zich deels hersteld. En de zweden zijn een nieuwe politieke fractie rijker!

Een repressieve aanpak is slechts de helft van het verhaal. Het zou interessanter zijn mochten overheden rechtstreeks en onrechtstreeks onderzoek naar nieuwe exploitatiemogelijkheden. Mobiele platformen zijn hierin de way of the future.

Daarnaast horen overheden de consument ook voor te lichten over e-commerce en on line kopen. Nu pas begint e-commerce eindelijk van de grond te raken, maar het is ook aan de overheid om actief te stimuleren en consumenten voor te lichten. Het ‘Internet voor iedereen’ programma is een goede stap, maar zonder duidelijkheid over de mogelijkheden – wat wel en niet kan – schiet het zijn doel voornamelijk voorbij.

Tenslotte zou men ook jonge artiesten en kleine on line labels kunnen stimuleren met toegankelijke subsidies. Meer zelfs, beperk de macht van obscure organisaties zoals Auvibel en Sabam die consumenten terroriseren en waarvan onduidelijk is waarhun inkomsten naar toe gaan. Investeer rechtstreeks in artiesten en labels via transparante kanalen!

Afin, ik maak wel dat ik nog een paar extra harde schijven insla voor begin februari.

Categorieën
Leven

09/10

Aan allen en ieder wens ik het allerbeste voor 2010! Hopelijk hebt u de feesten een beetje overleefd. Ik zou dit jaar aan goede voornemens kunnen doen, maar wat ik uit 2009 geleerd heb is dat ik talent heb om die voornemens vooral te negeren. Laten we het houden op: dit jaar me voornamelijk stevig amuseren en er het beste van maken!

Voor iedereen een fijn 2010! Schol! *hips* ‘scuseer…