Categorieën
Leven

De lens, deel zesduuzendzestig

Ik kreeg vandaag telefoon. Van een madam met een zwaar, mij niet geheel onbekend, Duits accent. Zou het kunnen? Jawel! Nieuws van mijn lens! Eindelijk! Dan toch! Na drie maanden radiostilte wist ze te melden dat de lens niet zou worden hersteld.

– *slik* Exscuseer? –

Neen, er zou gewoon een nieuw exemplaar worden opgestuurd! Jawel, u hebt goed gehoord. Een Nieuw Exemplaar.

Dus vraag ik bij deze graag uw permissie om eens ergerlijk luid van Hoera te roepen! Yes, there is a god, people! Nu ja, mijn schaapjes zijn nog niet op het droge. Ik moet nog altijd een grote UPS vrachtwagen zich voor mijn deur zien materialiseren waaruit, begeleid door engelenkoren en zonneschijn, een levermeneer in een kraaknet UPS uniform stapt en mij Het Pakje overhandigt.

Afin, eerst en vooral moet  ik dus het lege doosje van de vorige lens en het garantiebewijsje opsnorren en het geheel gewoon naar hen opsturen. Dan zorgen zij voor de rest.

Hm. De doos ligt in mijn boekenkast. Zo ver zijn we al. Maar waar zijn al die papiertjes die daar bij horen te zitten?

Urgh.

Categorieën
Leven

The Big Ask Again

Of ik geen zin had om mee te gaan naar Oostende vanmiddag? Of ik geen zin had om op het strand van Oostende een dansje te doen? Of ik het niet zag zitten dat ik dat ik dat dansje samen met 9.999 anderen zou uitvoeren, opgenomen zou worden om binnenkort op de Nationale Televisie te komen?

Why not.

Dus zakte ik samen met B. en B. deze middag naar Oostende om voor Nic Balthazar en de actie The Big Ask Again eens Bollywood stijl te dansen op U2’s Magnificient. De actie in kwestie kadert in het klimaatdenken en de wereldklimaattop (of beter: the United Nations Framework Convention on Climate Change) te Kopenhagen die in december doorgaat. Denk Kyoto maar dan nog een pak urgenter. Het is vijf voor twaalf wat ons klimaat betreft. En daar mag wel iets aan worden gedaan.

Eerlijk gezegd zal de aarde de opwarming van het klimaat wel overleven. Dat leert ons het verleden. Het probleem is dat dit ten koste gaat van dan de helft van de 6 miljard wereldbewoners. Denk extreme waternood, denk extreme watersnood, sociaal-economische onthechting op grote schaal, denk extreme ellende,… Geen toekomst waar ik echt achter kan staan.

Zelf zie ik de wereld als een groot systeem waar alles met elkaar is verbonden. Ogenschijnlijk is dat misschien niet zo, maar om een blik cola te produceren worden veel meer grondstoffen en energie gebruikt dan dat je op het eerste zicht zou vermoeden. En zo gaat het met alles wat we onontbeerlijk vinden in onze overwegend westerse levensstijl. De klimaatsverandering los je in mijn ogen vooral op met structurele oplossingen om efficiënter om te springen met onze aarde. Normen opleggen om CO² uitstoot terug te dringen is een eerste stap. Wat vooral moet gebeuren is politici wakker schudden zodat zij een kader creëeren. Een kader waarbinnen experts concrete toepassingen kunen realiseren om de manier waarop we mobiel zijn, wonen, werken en leven aan te passen.

Daarom stond ik dus op het Klein Strand. Afin, eens benieuwd naar het eindresultaat natuurlijk. Van de spot én de klimaattop that is.

Categorieën
Asides

Au boeuf qui rit

Eentje om te onthouden: Au boeuf qui rit. Gisteren ben ik er een lekker stuk contrefilet gegrilled boven een haardvuur en voorzien met de heerlijkste béarnaisesaus wezen eten. De uitbaatster is trouwens Française en de zaak is net La Petite France. Aanrader!

Categorieën
Media

Inglorious basterds

Eergisteren gezien en goed bevonden. Tarantino doet het hem weer en levert met Inglorious Basterds een fijne stukje entertainment af. Je kan deze film nog het beste samenvatten als een fijne verzameling absurde verhaallijnen, dolkomische personages, situatiehumor, bloed – véél – bloed, wervelende actie en een wel zeer vrij interpreatie van de Tweede Wereldoorlog. Dat alles gegoten in het typische Tarantinorecept waarbij de film in stukken is verhakt, voorzien werd van een sfeervolle soundtrack die niets met het onderwerp te maken heeft en de vierde muur tussen personages en publiek die meer dan eens sneuvelt.

De keuze van de acteurs was zonder meer stuk geslaagd. Mij zal vooral kolonel Hans Landa nog lang bijblijven. Hij komt absoluut niet over als de stereotiepe SS’er. De man valt zo op door zijn schijnbare empathie voor zijn slachtoffers. Hij is extreem beleefd, zeer geciviliseerd en zeer geïnteresseerd in het welbevinden van de ander. Met een glimlach drijft hij je in de hoek om dan genadeloos toe te slaan. Meer dan eens al hij je met verstomming slaan. Werkelijk the nazi you love to hate. Natuurlijk speelt ook Brad Pitt mee als Lt. Aldo Raine. Aldo moet in niets onderdoen voor de wreedheid en bruutheid van Landa al is hij iets minder beschaafd en een stuk voortvarender. En dan is er nog Mélanie Laurent die Shosanna Dreyfus speelt. Een ménage-à-trois is altijd interessanter dan slechts  twee protagonisten. Meer ga ik er niet over vertellen.

Wie het artikel in de Humo van een paar weken geleden gelezen heeft, weet wat hem of haar te wachten staat. Uiteindelijk is Inglorious Basterds vooral een stijloefening. Er zijn een aantal scènes – zoals de beruchte kelderscène – waarbij de spanningsboog tot in het extreme wordt gedreven. De ganse film is in feite gedraaid in functie van die scènes waar alle energie in samenkomt.

Misschien een waarschuwend woordje. Wie Tarantino kent zal zeker genieten. Anderen raad ik aan om eerst Pulp Fiction of Reservoir Dogs te kijken. Met Inglorious Basterds wordt de typische Tarantino manier van werken immers een stuk verder verfijnd. Met wat achtergrondkennis over de man zijn werk wordt het dubbel zo hard genieten.

In ieder geval een aanrader!

Categorieën
Asides

Oef

Oef, oef, oef en nog eens oef. Ook den dezen slaakt een diepe zucht van opluchting.

Categorieën
Internet Media

Time eens uw douche

Deze week stond er in het geschreven dagblad een artikel over de laatste hippe ecologisch verantwoorde gadgets. Zoals daar zijn: de iPod-met-zwengel bijvoorbeeld. Mijn aandacht werd getrokken door de doucheklok. Een waterdichte stopwatch met zuignappen. Je  stelt in hoe lang je wil douchen en dan plak je dat ding tegen de muur. Niet geheel onverwacht maant  het klokje u onder hels kabaal aan om uit de douche te stappen als de tijd op is.

Ecologisch zeer verantwoord maar wel vrij primitief vond ik.

Zelf doe ik dat al een eeuwigheid met mijn iPod. Niet dat die van zuignappen voorzien is of waterdicht is. Ik leg die met het volume wijdopen op de vensterbank. Ik heb een kleine doucheplaylist met een twee of een drietal songs. Stopt de muziek, dan is het tijd om de waterkraan toe te draaien.

Zo sta ik ’s morgens bijvoorbeeld onder de douche met The Dandy Warhols – Goodmorning. Als ik het eens wat langer wil rekken dan neem ik een iets langer nummer. Telegraph Road van de Dire Straits. Goed voor 14 minuten en 14 seconden plensplezier.

Het ware natuurlijk nog leuker indien je de twee zou combineren: een waterdichte klok annex MP3 speler met zuignappen. Of als je in bad zit: een exemplaar met een groter scherm voor video. TV kijken op je koelkast? Dan ook in bad! Al is dat dan weer misschien iets minder ecologisch verantwoord…

Categorieën
Leven

Feestje vieren

Mijn beste buddy B. heeft zich met zijn madam verloofd! Tijdens hun vakantiereis nog wel! Super! Sommige dingen staan gewoon in de sterren geschreven en ik zal wel niet de enige zijn die niet zo heel erg verbaasd was dat het er aan zat te komen.

Zo’n verloving, altijd leuk om even te remnisceren. Als ik het goed heb moet we elkaar al kennen van 1994. Toen we alle twee in het college school liepen. Ik geloof dat we mekaar nogal letterlijk als koorknapen tegen het lijf zijn gelopen. Als tieners (en later) waren we nogal onafscheidelijke (nou ja) boezemvrienden. Al was het maar dat we op een paar straten van mekaar woonden en het zo makkelijk was om bij mekaar binnen te lopen en dus het spreekwoordelijke lief en leed te delen.

Tegenwoordig zien we elkaar wat minder. Als theatertechnicus heeft hij zijn werk gevolgd en woont hij nu met zijn toekomstige in La Flandre Orientale Profonde. Mijn ambulante leven maakt het er ook niet eenvoudiger op. Maar dat neemt niet weg dat het altijd leuk weerzien is.

In ieder geval, reden genoeg dus om eens stevig uit de bol te gaan! ‘Cuz My best buddy is gettin’ hitched!

Categorieën
Leven

Lemonade

“I got laid off… and I started my own company”

Crisistijden zijn momenten waarin je je leven ook een totaal andere wending kan geven. Waarom niet het heft in eigen handen nemen en zelf iets beginnen? Toegegeven, het blijft hard werken. Maar als je kansen krijgt om iets te doen wat je graag doet, neem die dan met beide handen aan.

Categorieën
Leven

Alice in Wonderland

Hé kijk! Het is ondertussen augustus! En dus is het een maand geleden dat ik een nine-to-five leven achter mij liet. Eerlijk gezegd voel ik me een beetje Alice in Wonderland. Elke dag is een nieuwe ontdekking en brengt verrassingen.

Ik bepaal zelf mijn dagindeling. Tot nu toe hield ik mijn gewone werkritme van vroeger aan. Ten laatste om 9 uur zit ik achter mijn bureau. Ik hou een lunchpauze van een halfuurtje en ’s avonds stop ik wanneer ik er zin in heb. Of zolang ik betaald kan werken natuurlijk. Dat laatste is wel heel erg bepalend. Elk uur dat ik betaald kan werken – zelfs al is dat om tien uur ’s avonds – pikte ik mee. Juli was immers een opstartmaand met vooral veel kleine opdrachtjes.

Ondertussen ben ik volop op zoek naar klanten. Communicatie is écht wel belangrijk. Ik spreek actief bedrijven aan waarvan ik denk dat ze wel een freelancer kunnen gebruiken. Ik heb een aantal contacten kunnen leggen. Zo was ik afgelopen woensdag was ik in Gent voor een aantal kennismakingen. En vorig weekend was ik invaller voor de afwerking van een website die dringend on line moest. Racen tegen een deadline maar de klant was tevreden. Dat geeft wel een boost.

Het meest bevreemdende is dat leven als een freelancer iets is waar je mee opstaat en gaat slapen. Als beginner heb je nog zoveel te bewijzen en sta je eigenlijk nog nergens. Of beter, je staat aan het begin van een weg waar jezelf aan timmert. En je kan maar ergens komen door er constant mee bezig te zijn en te maken dat je een bang up job doet.

Benieuwd wat er verderop nog in de konijnenpijp zit!

Categorieën
Leven

Dit was het weekend

Het ging weer eens veel te vlug voorbij, dat weekend. Zondagavond en ik ben afgepeigerd. De afgelopen 48 uur zag er ongeveer zo uit:

Vrijdag eerste Vama Veche avond. Een beetje verkennen. Ik had voor de verandering mijn D50 nog eens bij. Er waren optredens maar uiteindelijk heb ik enkel het laatste van yUko gezien. Hun muziek heeft nogal veel weg van Mono – zeer zweverig – en hun zanger klinkt als Thom Yorke. Helemaal bevreemdend werd het toen ze ook nog eens een zaagblad bespeelden. Ik heb dan ook hun CD gekocht om als potentiële achtergrondmuziek tijdens het werk uit te proberen.

Zaterdag was werken. Ik had onverwacht een opdracht tegen een deadline gekregen en die heb ik met beide handen aangenomen. ’s Avonds stond ik samen met nog een paar andere vrijwilligers achter de bar van Vama Veche. Ik geloof dat ik dan een pintje teveel heb getapt. Er werd nogal wat geconsumeerd want zo goed als de frigo’s volgestouwd waren met Vedett en Kriek, tegen het einde  van de avond konden we niet bijhouden met aanvullen.

Vandaag was er dan weer de documentatiesprint voor Open Atrium bij Krimson in Antwerpen. Ik heb daar een middag  meegeholpen. Ik heb er wat beter kunnen kennismaken met de mensen van Krimson en meteen ook eens serieus met Open Atrium kunnen spelen. Beestige software, u hoort er nog wel van!

Reden genoeg om vroeg in bed te duikelen om morgen de werkweek fris en monter aan te vatten.