Categorieën
Techtalk

Everything is a fscking DNS problem

Wie deze morgen naar dit blogje surfte kreeg gedurende een aantal uur een ietwat vreemd loginscherm te zien. Genoeg om allerlei ongeruste berichtjes in mijn mailbox te krijgen. De titel van dit postje verwijst naar een veel gehoord gezegde onder de IT crowd, en inderdaad, dit was een DNS probleem.

Ik speelde al een tijd met het idee om mijn huidige host te verlaten, en daar heb ik in de laatste weken werk van gemaakt. Eén van de dingen die ik had geregeld was de verhuis van de domeinnaam uit Nederland naar een Belgische registrar. Daarvoor moest ik allerlei papieren opstellen en versturen. Uiteindelijk heeft het toch een kleine 10 dagen geduurd eer de verhuis werd uitgevoerd. Dat was dus vanmorgen. Het leek mij vanzelfsprekend, om niet te zeggen getuigen van gezond verstand en klantvriendelijkheid, dat de DNS gegevens door de oude aan de nieuwe registrar zouden worden doorgegeven. Meer bepaald dat de domeinnaam nog altijd zou verwijzen naar de oorspronkelijke server. (Voor de techneuten: dat het A record gewoon ongewijzigd zou worden overgenomen) Natuurlijk is dat niet gebeurd. Ik moest zelf nog mailen naar de helpdesk van mijn oude host om het IP vast te krijgen van de server met mijn oude webruimte en die dan zelf instellen.

Afin, het gebeurde is gebeurd. Wat die verhuis betreft: daar vertel ik later meer over. U-zal-het-wel-merken!

Categorieën
Media

The Reader

Gisteren zagen we in Cine Lumière oscarwinnaar The Reader met in de hoofdrollen Kate Winslet, Ralph Fiennes en David Kross.

De film verhaalt hoe Michael, een Duitse jongen, eind de jaren ’50 een verhouding heeft met een oudere, ietwat naïeve, vrouw, Hanna. Michael studeert talen en literatuur. Hij leest Hanna in bed Homeros, Tsjechov en andere grote namen voor. Ergens blijft Hanna afstandelijk en op het einde van de zomer vertrekt ze zonder bericht. Midden de jaren ’60 studeert Michael in Heidelberg rechten. In die tijd worstelen de oudere en de nieuwe, jonge, na-oorlogse Duitse generaties met de schuldvraag: hoe had het zover kunnen komen? Michael woont een aantal processen bij waarbij de nazibeulen worden berecht. Tijdens een proces ontdekt hij Hanna op de beklaagdenbank: blijkt dat zij een bewaakster was in Auschwitz. Meer nog, gaandeweg wordt voor Michael duidelijk dat Hanna eigenlijk analfabete is…

Persoonlijk vond ik de film de moeite waard. Ik vond het een verfrissende kijk op de gebeurtenissen. Niet wat er gebeurt is staat centraal, wel de gevolgen: de schuld van Hanna, het onbegrijpelijke dat ze niet echt inziet dat ze iets fout heeft gedaan maar vooral de verscheurde ziel van Michael: aan de ene kant wil hij mee in de loutering die na-oorlogs Duitsland ondergaat maar tegelijk worden zijn gevoelens daar ook slachtoffer van: hij kan nooit goedpraten wat zij gedaan heeft. Aan de andere kant kent hij Hanna wel als persoon en kan hij niet anders dan ook wel sympathie en verbondheid voelen.  Het gegeven zorgt voor een spanning die doorheen de film blijft hangen en nooit echt gebroken wordt. Het hoogtepunt is het proces van Hanna waarin ze met de hand op tafel de rechter terugbijt: ‘wat had u dan gedaan?’.

Het beste vond ik dat er in de film geen beelden van de oorlogstijd zitten. Het gebeurde domineert de film, maar door de drama’s in de kampen en Hanna’s wandaden niet expliciet te tonen krijgen ze ook iets zeer abstracts mee. Dat helpt alleen maar meer om je in te leven in Michaels karakter en te begrijpen waarom hij het er zo moeilijk mee heeft.

Ik denk dat er weinig valt aan te merken op de acteerprestaties: die waren gewoon goed. Terecht dat Kate Winslet een oscar won.  Qua fotografie, camerawerk,… kan ik alleen maar zeggen: degelijk werk.

The Reader is zeker een aanrader voor wie van de andere film houdt. Toen we deze week besloten om naar de film te gaan was de andere optie Valkyrie. Ik heb mij alvast zeker niet beklaagd dat we niet voor die laatste hebben gekozen.

Categorieën
Leven

Kapotte GSM

Broken mobile phone

‘Nuff said!

Categorieën
Leven

Spaghetti carbonara

Vroeger blogde ik al eens over mijn kookavonturen. Nu ik over en ietwat grotere keuken beschik, wordt het weer eens tijd voor wat meer geëxperimenteer.

Gisterenavond heb ik nog eens spaghetti alla carbonara gemaakt. Italian style. Hier in Vlaanderen hebben we de slechte gewoon te dit heerlijke gerecht te maken met room en/of kaas. Een Italiaanse kennis vertrouwde mij toe dat dat eigenlijk vloeken tegen de kerk is. Sindsdien volg ik zijn recept om de echte te maken.

Wat heb je nodig? (1 persoon)

  • Pasta (make your pick!)
  • Witte wijn (1 glas)
  • Olijfolie
  • reepjes gerookte spek of ham (150 tot 200 g)
  • Eieren (2 per persoon)
  • Peper en wat kruiden.

Hoe ga je te werk?

Zet een pot water op het vuur en breng het aan de kook. Die heb je nodig voor de pasta. Ondertussen bak je het vlees in olijfolie. Doe er wat peper en kruiden bij. Ik neem meestal het veilige basilicum. Heb je voor ham (wegens geen gerookte spek voor handen), dan kan je eventueel een snuif zout toevoegen. Hou het eenvoudig en begin niet met allerlei kruidencombinaties. Als het vlees gaar gebakken is doe je er de witte wijn bij. Laat het vlees rustig sudderen in de witte wijn.

Als het water kookt gooi je er de pasta in en maak je die gaar (al dente of naar eigen smaak) Giet het water af uit de pot. Breek de eieren en scheidt het eiwit van de dooier. Die laatste meng je doorheen de warme spaghetti. Laat de gebroken dooier zacht stollen zodat ze goed plakt met de spaghetti. Doe het in de wijn gemarineerde vlees bij de pasta. Meng nog eens stevig.

Opdienen met een glas wijn. Afwerken kan je eventueel met een takje peterselie.

Als je alles in huis hebt kan je dit makkelijk op een half uurtje bereiden. Een geoefende chef zal het ongetwijfeld nog veel sneller kunnen. Hou er wel rekening mee dat dit een cholesterolbom is.