Categorieën
Reizen

Chicago – Detroit

Ondertussen zijn we hier vanavond gearriveerd in Detroit. We hebben een goede 400+ kilometer achter de kiezen. Al bij al verliep de rit vrij rustig. Wat opvalt is dat Amerikanen zeer gedisciplineerd, haast mak, rijden. Anderzijds is er ook een zekere vrijheid die tot chaos leidt. Of wat dacht je ervan dat rechts inhalen geen probleem is? Of de overdreven hoffelijkheid door niet te willen invoegen?

De Amerikaanse highway is een attractie op zichzelf. Al was het maar voor de grappige borden langs de kant. Zo kwamen onderweg opschriften tegen zoals ‘Women’s Surgery, less is more.’ en ‘Prison area. Don’t pick up hitchhikers’. Verder reden we ook voorbij plaatsen met namen zoals Parma, Toledo, Paw Paw, Springfield en Watervliet! Jawel, naar Watervliet nabij Eeklo!

Tijdens de rit verloren we bovendien een uur omdat we nu in een nieuwe tijdszone zitten. We kwamen rond iets voor negenen aan in de gietende regen. Het weer viel vandaag dan ook wat tegen. De hotelkamer is ook iets minder luxueus als in Chicago maar daarom niet minder geriefelijk en gezellig. Sleutelwoorden: wollig tapijt, wollig tapijt, wollig tapijt. We blijven hier een drietal nachten. Dus twee volle dagen om Detroit te bezoeken.

O ja, om een paar vragen te beantwoorden:

Mountain Dew smaakt naar een opgewaardeerde 7Up met nog meer caffëine en suiker. Wall Mart winkels zijn werkelijk groot. Je kan ze nog het best vergelijken met de Makro. De gemiddelde Amerikaan is bijzonder vriendelijk maar ook bijzonder wereldvreemd. En ja, ze hebben hier Belgisch bier. We dronken gisteren elk Stella in een Iers restaurant in Chicago. De bierkaart bevatte naast de inbevbieren ook een aantal ‘Belguim’ (sic!) bieren. Navraag bij de ober leerde dat er effectief in Michigan een brouwerij was die het ‘Belguim’ label brouwt. De TV spotjes zijn inderdaad zo extreem: gericht op dichten van kredietschulden, pillerij, bescherming van je kind en zo veel meer onheil.

Zo. En nu kijken we nog wat verder naar het debat tussen McCain en Obama. Want de verkiezingskoorts leeft hier toch wel als je de vele pins, petjes en andere merchandising in het straatbeeld ziet.

Categorieën
Reizen Techtalk

Threadless

Chicago, dat is natuurlijk Threadless, de on line eigenzinnige t-shirt shop. Of beter, de on line community rond t-shirts, fashion en design. Threadless is een internetbedrijfje met Google’esque allures dat met een heel eigen businessmodel. Iedereen kan zijn eigen t-shirt design insturen. De designs die als beste door de community worden beoordeeld, worden gedrukt en verkocht via de on line shop. En dat heeft zo zijn succes: dagelijks verscheept Threadless zo’n 1500 stuks via UPS.

Threadless heeft ook een shop in Chicago en daar trokken wij vandaag naartoe. Helaas was het aanbod daar wat aan de kleine kant, maar geen nood: we kregen het adres van hun hoofdkwartier/warehouse waar we rechtstreeks terecht konden. Threadless zit in een een pakhuis: je stapt binnen in een grote overdekte ruimte waar de stock wordt bewaard, de receptie en de open kantoren zich bevinden. En dat alles overgoten met een sausje van design, hipheid, jukeboxen, ping pong tafels, vintage tafels en stoelen en meer. We mochten plaatsnemen aan een paar opgestelde macs en via hun website onze keuze maken en betalen. Daarna moesten we ons bestelnummer afgeven aan de receptie. Nog geen vijf minuten later stonden we terug buiten met twee zakken vol t-shirts. Heerlijk! Het resultaat van mijn oogst vind je hieronder.

Threadless

Bezoek ze even on line en bestel een leuke t-shirt! Een ware aanrader.

Categorieën
Reizen

Chicago

Chicago
Categorieën
Reizen

Chicago

We stonden met het zonnetje en de wekkerradio vanmorgen op. Twanne had die ingesteld op een publiek station waarop we met het lokale nieuws werden vergast. Ik heb, we sinds we gisteren arriveerden, het Simcity gevoel en luisteren/kijken naar nieuwsflashes helpt er zeker niet aan.

De eerste halte was een Starbucks voor een koffieontbijt. Overigens is de straat observeren vanuit het raam op zich al een belevenis. Zo blijken de wijkagenten hier te patrouilleren op Segways wat een grappig tafereel opleverde.

Tweede halte was de Sears tower. Voor 12 dollar kregen we er een film te zien en mochten we met een lift naar het Skydeck op de hoogste verdieping om van het uitzicht te genieten. De Sears tower was tot voor de Petronas torens zo’n beetje het hoogste gebouw ter wereld. En we hadden geluk want het weer was vandaag quasi helder waardoor we zo’n 50 mijl ver konden zien.

Daarna trokken we naar hetMillennium park. Een stuk groen in hartje Chicago dat in 2004 werd opgericht. Een van de blikvangers is de Sky Gate van Kapoor in de volkmond ook wel the bean genoemd: een gigantische glanzende metalen boon die leuke optische effecten toont. Andere blikvangers zijn Frank Gehry’s concerthal en de Crown fountain waar op twee grote glazen torens gezichten van Chicagoans worden geprojecteerd. Indrukwekkend allemaal! We hebben er even een korte rustpauze ingelast om van de natuur te genieten: we zagen pakken eekhoorns en de laatste momenten van de indian summer zorgden ervoor dat de bomen een mooi hersterig kleurtje aangemeten kregen. Heerlijk!

’s Middags volgden we een toer die in onze Lonely Planet gids stond. We vertrokken vanaf het Chicago Picasso beeld op Daley plaza en bracht ons langs allerlei plekjes met public art en architectuur zoals het Kluscynski building, Chicago Theatre en Old Marshal Fields’ Clock. Eindigen deden we in Union Station alwaar we in de bijzonder indrukwekkende wachtzaal even uitrustten met een fles(je) Mountain Dew. Daar bevond zich ook de befaamde trap waar Brian DePalma de beruchte ‘kinderkoets-van-de-trap’ scene uit de Untouchables heeft gefilmd. Tegenwoordig passeren er vooral veel pendelaars.

Chicago’s hart is trouwens een drukte van bedoening en een heksenketel qua verkeer. Het viel op dat Amerikanen best wel hoffelijk zijn in het verkeer. Een stuk meer zelfs dan europeanen. Bij een stop-teken wordt er ook effectief op de rem gestaan. Het centrum van Chicago is eigenlijk omgord door een soort verhoogd spoor boven de straat waar de trams/metro rijden. Je rijdt dus met de metro boven straatniveau. Die gordel wordt, de Loop genoemd, werkt zeer efficiënt en produceert een hels lawaai en extra drukte.

Natuurlijk hebben we ook wat winkels bezocht. Zo stopten we in een seven/eleven voor flessen Mountain Dew, Dr Pepper, Hershey chocolade en meer. Allemaal bijzonder ongezond uiteraard. We zijn ook een comicwinkel binnengestapt waar Marvel Comics koning is. En tenslotten stapten we ook een fotowinkel binnen. Of beter: een paradijs voor de fotograaf. Als je ooit in Chicago bent stap je best in Camera Center op South Wabash Ave. Een winkel vol camera’s, cameratoebehoren, lenzen, tassen, zakken, fotopapier, chemicaliën, boeken, documentatie, magazines, tweedehands spul en nog veel meer. We informeerden even en alles ging aan weggeefprijzen. Of wat dacht je van een Nikon 18-200 DX VR voor 600 dollar? Ze hadden ook een Pentax Spotmatic in de contoir liggen. Het ding kostte 220 dollar maar de verkoper vertelde ons dat het toestel dan ook volledig is opgekalfaterd. Ze nemen er hun reputatie en klanten zeer serieus.

Uiteindelijk hebben we vandaag maar het topje van de ijsberg gezien. Chicago is een heel veelzijdige stad met nog tal van musea, gallerijen en veel meer. Er is nog zoveel te zien hier. Chicago is dus absoluut een aanrader om nog eens terug te keren. Zeer snel zal je je hier niet vervelen.

Straks gaan we nog een hapje gaan eten in downtown Chicago. Morgen gaat het met een paar tussenstops richting Detroit.

Categorieën
Reizen

Gearriveerd

Het is hier 7PM lokale tijd en we zijn net aangekomen in het hotel. De klok van de computer zegt dat het nu 2AM dinsdagmorgen in België moet zijn. De reis verliep vrij voorspoedig en rustig. Delta airlines is een belevenis. De transatlantische duurde goed 11 uur. Om het uur passeerden de stewardessen met gratis drankjes. In eerste instantie had ik, tot hun grote consternatie, niet meteen iets nodig. Wat wel leuke situaties leverde. Van vliegtuigeten verwacht ik doorgaans niet veel betere kwaliteit dan wat men in grootkeukens serveert, maar dit was toch wel vrij uitgelezen. Een heerlijke ravioli, een stuk pizza, ijs, en veel meer. Minpuntje was dan weer de filmkeuze: brave familiefilms met Steve Carrell zijn nu niet bepaald zeer entertainend.

Onze poort tot de US was Atlanta. Daar moesten we door de US border patrol of BCP. Spannend moment want op voorhand moesten we een aantal formulieren invullen. Na de eerste security na aankomst werden we aan de tand gevoeld door een vrouwelijke sergeante met een nog hoger ‘don’t mess with me’ gehalte. We maakten meteen een paar foutjes: zo schuif je beter niet met twee tegelijk aan tenzij de ander familie van je is. Verder vul je de formulieren in kwestie best uitgeslapen in. Tenslotte onthoud je best wat je van plan bent om in de US of A te bezoeken. Ik was wat onder de indruk na alle sterke verhalen en dat had ze duidelijk door. Er kon een glimlach en sympatie vanaf. Tof!

In Atlanta namen we een binnenlandse vlucht naar Chicago O’Hare. Het was nogal touch en go daar. Atlanta is de grootste hub voor vliegverkeer van Delta en dat hebben we geweten. Het was ook de eerste kennismaking met de Amerikanen: ze nemen hier het vliegtuig als was het de trein. Vertragingen en overboekingen worden vlug en professioneel afgehandeld. En het volkje zelf? Wel, ze zijn van zeer uitgebreid pluimage. Na goed twee uur, tijd voor een drankje en sanitaire stop, ging het naar Chicago. Een vlucht van 2 uur die vlotjes en rustig verliep. Achter ons zat een ganse familie Indiërs, een paar rijen voor ons een stijlvolle dame en schuin voor ons een jong gezin.

We zijn hier rond 5 uur in Chicago geland. Met een bus werden we meteen door Alamo Car Rental opgepikt die ons naar de ‘car lot’ bracht waar ons reispaard stond te wachten. Twanne hield zich bezig met wat formaliteiten. Ik geraakte aan de praat met een groepje verpleegsters uit Texas die blijkbaar zeer geïntegreerd waren door onze twee zwarte hoedjes. Mission accomplished want we willen ons ook niet weg steken en mensen ontmoeten!

We mochten zelf onze auto kiezen en meteen is duidelijk geworden dat de maten hier toch wat anders worden genomen. Onder een mid size car verstaan ze hier een mini van. De onze is een bordeauxkleurige Chevrolet Uplander, een auto waar je best wel in kan wonen.

We hebben een uurtje files in richting hartje Chicago moeten tackelen. Maar de beloning was er dan ook naar: een fantastisch zicht op de skyline tijdens de rit. Ondertussen zijn we ingechecked en staat de auto veilig op stal. Straks gaan we nog een hapje eten en morgen verkennen we Chicago.

Categorieën
Reizen

Bijna ermee weg

Zo. We zijn ondertussen in de internationale zone in Zaventem. De check-in bij Delta Airlines liep vrij vlot. Toen we in de rij stonden werden we meteen aan ondervraging onderworpen. Hadden we wapens bij? Verboden producten? De security had duidelijk een hoog ‘you don’t mess with us’ gehalte.

Straks gaan we door alle security controles heen vooraleer we naar de gate gaan. Een spannend moment dus. En daarna: 9 uur op het vliegtuig richting Altanta. En daarna een binnenlandse vlucht richting Chicago alwaar we om 16u45 lokale tijd op O’Hare Intl. zullen arriveren.

Categorieën
Delicious

Bookmarks van October 5th tot October 11th

Categorieën
Leven

Andrologie

Vanmorgen in de trein tussen Brussel en Leuven. 5 studentes die duidelijk pas hun master-na-master hebben aangevat.

– “Ja, venten. Zeg, welk vak hebben we straks?”
– “Andrologie. Weet iemand wat dat inhoudt?”
– “Is dat niet iets met mannenkunde?”
– “Ik dacht dat dat gaat over hoe man en vrouw in het embryonale stadium onstaan.”
– “Maar voornamelijk toch over de man, nee?”
– “Mja, ik geloof het wel.”
– “Ha! Hoe gaat die prof daar een gans jaar mee vullen? Zo’n complexe wezens zijn mannen toch niet?”

Op welk punt ik nog wat dieper in het scherm van mijn laptop probeerde te kruipen en alleen maar kon bidden dat de trein, ondanks de 15 reeds opgelopen minuten vertraging, zeer snel in Leuven zou aankomen.

Categorieën
Leven

Adem

Even naar adem happen want deze week was druk. En da’s een understatement. Er moest een project worden afgewerkt. Deadlines gehaald. Code gereviseerd. The whole shebang. En dat betekende even alles geven. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. En dan komt een mens al eens tot conclusies. Dat de nieuwe job, waar ik volgende week toch alweer 4 maanden geleden ben ingerold, echt wel hetgeen is wat hij het liefste doet. Dat het een ongelofelijke kick is om uiteindelijk je werk live te zien gaan. En dat het websites maken veel meer is dan prullen met code en het opzetten van steriele systemen. Dat het daadwerkelijk een gebruiksinstrument is waarlangs mensen met elkaar in interactie kunnen gaan in de meest verscheiden vormen. Dat je werk uiteindelijk een levend geheel blijkt te zijn.

Heerlijk!

Wat nog heerlijk is, da’s Coldplay in het Sportpaleis aan het werk zien. Ondertussen al de vierde keer dat ik ze bezig zag. Chris Martin is één van die weinige artiesten die, hoe hoog het podium mag zijn, toch de zaal in vuur en vlam weet te zetten, voluit grappen en grollen maakt, en een ongelofelijke energie weet uit te stralen. Zijn Nederlands vaart er alleen maar wel bij, kan ik jullie vertellen. Ondertussen was mijn stem na het derde nummer reeds schor gezongen en was de ellende van het urenlange rechtstaan, vermoeidheid en wachten zeer snel vergeten. Een fantastische afsluiter van een vrij memorabele week.

En nu zit ik hier op een zondagmiddag, helemaal leeg. Naast mijn muis ligt mijn internationaal paspoort een dikke enveloppe gevuld met Amerikaanse en Canadese dollars. Nog 8 dagen. Nog even deze zondagmiddag naar adem happen en dan ben ik er helemaal klaar voor.

Categorieën
Delicious

Bookmarks van September 28th tot October 2nd