Categorieën
Leven

Dank je!

Aan iedereen die gisteren in Wetteren was! Mercie voor de vele fijne attenties (ik had het absoluut niet verwacht)! Ik vond het alvast een zéér fijne avond. Ik hoop van u hetzelfde!

Categorieën
Mening

Mag ik een foldertje van Disneyland

Om even verder te reminisceren op de titel van Tom’s laatste literaire feit… Aangezien ik vanmorgen toch in ’t stadje was heb ik gelijk van de gelegenheid gebruik gemaakt om mijn ticket richting Venetië op te pikken bij de reisagent. Terwijl een assistent mij wat extra uitleg aan het geven was stommelden er twee marginale types de zaak binnen. Vader (ongetwijfeld trucker of zo) en zijn 16 jarige zoontje (ongetwijfeld into jumpen).

Het begon met de vraag of ze een foldertje van Disneyland Parijs mochten meenemen. Geen probleem. Maar daar bleef het niet bij. In plaats van de beurt af te wachten begonnen beiden vragen af te schieten op de arme reisagent. En hoe gaan we daar naartoe? (Met de trein. ’t Staat in de folder) En is dat ver van ’t station naar Disneyland? (Neen! ’t Station is in Disneyland. Lees de folder!) En kan je daar blijven slapen? (Nooit naar de Efteling geweest zeker? Open de friggin’ folder!) De boertige stijl van de vader weerspiegelde zich ook in de onbehouwen manier van vragen bij het zoontje.

Afijn, gelukkig wist de reisagent de tegenwoordigheid van geest te bewaren om de twee er meteen op te wijzen dat hij eigenlijk in-the-middle-of-something was waarna hij zich terug tot mij wendde. Het eindigde ermee dat beiden afdropen om later op de dag nog eens terug te keren.

Om maar meteen met Tom te quoten:

Tleven is wijs en al, maar al die andere mensen zijn er wat teveel aan.

Categorieën
Leven

Allemaal kapoet

Een ongeluk komt nooit alleen. Rijd ik op woensdagavond, Halloween, de achterband van mijn fiets lek ergens in suburbia, gisteren kwam er dan weer een barst in het schermpje van mijn gsm!

De fietsenmaker bleek vandaag gesloten te zijn, dus ging het maar richting Belcompany in ’t stadje. Eerste vraag: dekt de garantie gebroken schermpjes? Standaard niet, moest de toonbankmens mij teleurstellen. ‘Gelukkig’ had ik bij de aanschaf, dik zes maanden geleden, een extra verzekering genomen om dit soort onverkwikkelijkheden te dekken. Ik betaal wel per kwartaal een beperkte premie, maar bij problemen zou ik mij kunnen bedienen van een excellente service. Althans, zo werd mij beloofd.

Vandaag mocht ik proeven van support na aankoop. Mijn gsm werd meteen gedemonteerd, in een zakje gestoken en weggeborgen onder de toonbank. Ik kreeg prompt ook een vervanggsm gepresenteerd: het is een nokia 3310 of zo geworden. Je weet wel: die standaard paars-blauwe bakjes waar praktisch iedereen vijf jaar geleden mee rondliep. Ik veronderstel dat het tegenwoordig fashionable is geworden om met retro-elektronica rond te lopen. In ieder geval mag ik de komende vier weken van het old school gevoel genieten.

Tenslotte bleek dat de verkoper nog het meeste werk had met het volbrengen van de nodige formaliteiten en administratie. Nu maar hopen dat ik mijn toestel binnen redelijke termijn terug zal zien.

Categorieën
Leven Media

It’s Halloween! But what do I care…

“… I got a giant growth on my pecker!” Zo’n beetje de tagline van vanavond. Eerst gaan kaarten met de Brugse vrinden. Vrouwe fortuna was mij overigens welgezind want ik kwam, zag en overwon! Daarna ging het richting jeugdhuis. Met een tussenhalte, weliswaar, wegens lekke fietsband. Niet handig zo rond 12u.

Het mooie aan het jeugdhuis is dat er zelfs een kleine cinema is ingericht! Dat wist ik zelfs geeneens! Er zijn een twintigtal cinemazetels geïnstalleerd, een stevige audioinstallatie, een beamer en een doek. Meer moet dat niet zijn om naar een B horror te kunnen kijken. De bezetting was overigens maar droevig: nu ja, vier man was voldoende om het gezellig te maken!

De filmkeuze ging uit naar Bubba Hotep (meteen ook de enige uit de selectie gehuurde films die wilde werken op het DVD toestel). Het verhaal is volledig van de pot gerukt: een Egyptische mummie komt terecht ergens in Texas en spookt in het rusthuis waar Elvis Presley zijn laatste dagen slijt, lijdt aan syfilis en terugdenkt aan zijn gloriedagen. Uiteraard maakt Elvis nog één keer een comeback om de bewoners van Shady Rest te redden. Veel meer moet dat niet zijn. Laat ons zeggen dat we goed gelachen hebben. Engelse ondertitels voor de ‘hearing impaired’ zijn trouwens ronduit hilarisch als je naar een slechte horror zit te kijken.

Mocht u het zich nog afvragen: de quote in de titel komt uit de film.